Αόρατη Πληγή, Στεύη Τσούτση

Βιβλίων Γη

Γράφει η Σοφία Σιγάλα,

Οι πληγές των ανθρώπων έχουν μέσα τους κλεισμένη μια μικρή ή μεγάλη ιστορία που έζησαν και αποτελούν ένα «τρόπαιο» βιωματικό. Είναι σημάδια που με τον καιρό λειαίνουν, τις περισσότερες φορές γίνονται ανεπαίσθητα, μπορεί να ενοχλούν με τον καιρό, τραβάνε, μπορεί και να πονάνε. Σχεδόν πάντα όμως, επειδή φαίνονται, κάποιος θα βρεθεί να μοιραστείς την ιστορία τους. Και οι πληγές της ψυχής; Εκείνες οι κρυμμένες και σιωπηλές πληγές μένουν ανοιχτές και τις περισσότερες φορές δε γίνονται σημάδια. Όντας κρυφές δεν κλείνουν ποτέ. Γίνονται σκιές και κουρσεύουν, αφανείς πόνοι που πολλαπλασιάζονται και δημιουργούν απόστημα. Προχωρούν στην καρδιά και στο μυαλό, γίνονται σκέψεις και συμπεριφορά, χάσκουν ανοιχτές και πυορροούν. Μια αλυσίδα άυλη στους ανθρώπινους χαρακτήρες και στα συναισθήματα γίνονται. Οι αόρατες πληγές της ψυχής και της καρδιάς είναι οι άνθρωποι οι ίδιοι, είναι το προσωπείο και η υπόστασή τους πάνω στη Γη.

Οι πληγές της Χριστίνας δε θα φαίνονταν. Κι όμως, ήταν διάστικτο το κορμί της από δαύτες. Ήταν πληγές υποτίμησης, ενοχών, ανοχών και δυστυχίας. Ήταν μικρές χαρακιές, που εκείνη τις είχε πλήρως χαρτογραφημένες, καθώς έδειχναν τη ζωή της τα τελευταία χρόνια”.

Η «Αόρατη Πληγή», της Στεύης Τσούτση, είναι ένα συγκροτημένο και στοχευμένο κείμενο που αποτελείται από μικρές ιστορίες που, ενώ εκ πρώτης όψεως φαίνονται πως απευθύνονται στη γυναίκα, στην πραγματικότητα είναι μια καταγραφή με παρελθόν παρόν και μέλλον όλης της ανθρώπινης ιδιοσυγκρασίας και συμπεριφοράς. Αν η γυναίκα είναι μάνα, κόρη, σύζυγος, σύντροφος, φίλη και συνάδελφός, είναι ένας αυτόφωτος δορυφόρος. Οι δικές τις πληγές καθορίζουν τη συμπεριφορά της και τα ερεθίσματα των αποδεκτών γύρω της, συνεπώς η αλυσίδα αυτή ενώνεται στο πάντα και διαιωνίζεται στο άπειρο.

Βιβλίων Γη

Η Ελπίδα, η Χριστίνα, η Ευτυχία, η Ιωάννα, η Σοφία και άλλες γυναίκες που περνούν με τις ιστορίες τους από την Αόρατη Πληγή είναι καθημερινές υπάρξεις, γυναίκες κάθε κοινωνικής τάξης και στάτους που καταθέτουν τα βιώματα και τις στιγμές που τις καθόρισαν. Στην ουσία είναι μια συνάντηση θεραπευτική, φιλική και παρηγορητική, συμβουλευτική και εξομολογητική. Οι μαρτυρίες τους κρύβουν μια πληγή η καθεμιά. Μια πληγή που δεν αφορά στείρα το πρόσωπο στο οποίο αναφέρεται. Ζητάει αναγνώριση και επιβεβαίωση από τον αναγνώστη, ζητά ταυτοποίηση και αναφορά. Δε «φωνάζει» για να ακουστεί, «μιλάει» για να αποκαλυφθεί και να γίνει μέσο επικοινωνίας. Οι ιστορίες καθηλώνουν τα πρέπει και αποκαλύπτουν τα θέλω. Οι πληγές ιαίνονται με την αποδοχή και την αναγνώριση και παύουν να πονούν και χωλαίνουν. Γίνονται οδηγοί και δρόμοι.

Κράτησα κι εγώ τα ‘‘πρέπει’’ μου από το χέρι και πορεύτηκα. Μέτρησα άπειρα ξενύχτια για το τι θα πει ο κόσμος. Μέτρησα καρδιοχτύπια και κουβέντες τρίτων, πληγές και δάκρυα, ζόρια και καταπίεση. Μέτρησα πράγματα που άφησα να με προσπεράσουν, που δεν τόλμησα, δεν τα δήλωσα, δεν τα αποφάσισα”.

Η ανασφάλεια που φέρνει έλλειψη αυτοεκτίμησης, ο φόβος που κινεί ζωές, οι επιθυμίες που δεν έγιναν ποτέ πράξη, τα λάθη από τις λάθος κρίσεις, ο μονοδιάστατος έρωτας, η έλλειψη αποδοχής, τα προαιώνια πρότυπα ματαιοδοξίας της γυναικείας εικόνας, τα πάθη που δε διαχειρίζονται, οι επιλογές που δεν είναι προσωπικές και γίνονται πρέπει, η σιωπή και η αποδοχή του λίγου, η διαστρέβλωση για το τι είναι σχέση και έρωτας, τα λανθασμένα πρότυπα αγάπης είναι οι πληγές που πορεύονται μαζί με τις πρωταγωνίστριες και καθορίζουν τις πράξεις τις αντιδράσεις και τους χαρακτήρες τους.

          Οι ιστορίες είναι αληθινές και γήινες, με έναν λόγο που θυμίζει την καθημερινή σκέψη και δράση όσων τις διαβάζει. Η συγκίνηση απορρέει από την αλήθεια. Δεν υπάρχει μυθιστορία, υπάρχει η αλήθεια της διπλανής πόρτας ή αυτή που βιώνεται και ακούγεται. Όσα συμβαίνουν σήμερα στην κοινωνία παίρνουν διάσταση αναλυτική και διερευνητική, ερμηνεία ουσιώδη, είναι απάντηση στη βία, την έλλειψη σεβασμού και στην αποκαθήλωση των ιδεατών σχέσεων που φαίνονται αλλά δεν είναι γύρω μας.

Η αλήθεια, λένε, κρύβεται πίσω από ένα πέπλο. Το εμπόδιο για να τη δει κανείς, είναι πάντα μπροστά στα μάτια του, μόνο που δεν το βλέπει. Κι όταν έρχεται στο σημείο μηδέν και τραβιέται το πέπλο από τα μάτια, τότε η αλήθεια χτυπά σαν ψυχρό ρεύμα το πρόσωπο και κόβει την ανάσα”.

Μέσα από την «Αόρατη Πληγή» εννοείται το μήνυμα που είναι πιο αληθινό και δυνατό από ποτέ σήμερα. Η αποδοχή και η αγάπη του εαυτού. Η απόφαση για μια ρότα διαφορετική και για τη λήψη αποφάσεων που θα κάνει ανθρώπους ευτυχισμένους και όχι κακοποιημένους. Η αξία του είναι προληπτική και αναγνωριστική. Ίσως, μέσα από τις ιστορίες αυτών των γυναικών, κατανοήσει ο αναγνώστης όσα ένιωσε κάποια στιγμή στη ζωή του ή την ανεξήγητη συμπεριφορά και χαρακτήρα των ανθρώπων γύρω του. Ίσως προλάβει, ίσως αγαπήσει, ίσως κινητοποιηθεί, ίσως αποφασίσει.

Τη μέρα που αγάπησε τον εαυτό της. ήξερε πως ο Θέμης δεν υπήρχε στο κάδρο της. Ήταν η μέρα που κατάλαβε πως το παιδί της την είχε ανάγκη δίπλα του αρτιμελή κι ευτυχισμένη. Ήταν η μέρα που συνειδητοποίησε πως και αυτή και η κόρη της χρειάζονταν ένα ασφαλές, ήρεμο περιβάλλον. Ορκίστηκε σε ό, τι ιερότερο είχε πως θα τους το εξασφάλιζε. Αυτό το μεσημέρι, εκείνης της μέρας, της σημαδιακής 25ης[1] Νοεμβρίου, η βαλίτσα τους ήταν έτοιμη και η φυγή τους ρυθμισμένη μέχρι και την τελευταία λεπτομέρεια”.


[1] 25η Νοεμβρίου: Διεθνής Ημέρα για την Εξάλειψη της Βίας κατά των Γυναικών

Βιβλίων Γη

Η Αόρατη Πληγή κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Νίκας

Σχετικά Άρθρα