Η ταυτότητα της μέρας…

Βιβλίων Γη

Διονύσιος Σολωμός: Ο Ιταλομαθής που έγινε Εθνικός μας ποιητής.

Ο ποιητής Διονύσιος Σολωμός, ο ηγέτης της Επτανησιακής σχολής, είναι μία από τις κορυφαίες πνευματικές φυσιογνωμίες του νεότερου Ελληνισμού.

Γράφει η Μαρία Σιταρίδου-Τρουλάκη

Τα περισσότερα χρόνια του έζησε στα Επτάνησα και την Ιταλία έχοντας ως γλώσσα ομιλίας, γραφής και ανάγνωσης τα ιταλικά. Χρειάστηκε επομένως να σπουδάσει την Ελληνική, σαν να ήταν δεύτερη γλώσσα . Θα καταφέρει να την καλλιεργήσει σε τέτοιο βαθμό και να δημιουργήσει τόσο σημαντική ποίηση, που το έργο του θα σημάνει την αρχή και τη βάση της νεότερης λογοτεχνίας μας.

…δεν ήξερε Ελληνικά, αλλά τα έμαθε και τα μάθαινε ως το τέλος της ζωής του.

Γιώργος Σεφέρης

Ο ίδιος πίστευε ότι, επειδή ζούσε εκτός Ελλάδας, κοίταζε τα πράγματα από απόσταση , με φρέσκο και σίγουρο μάτι. Πίστευε επίσης, ότι η ποίηση πρέπει να έχει πυκνότητα, με λέξεις δροσερές, φυσικές, μελωδικές, με καθαρές εικόνες και υψηλά νοήματα.

Βιβλίων Γη

Βιογραφία

Ο Διονύσιος Σολωμός γεννήθηκε στις 8 Απριλίου του 1798 στη Ζάκυνθο. Πατέρας του ήταν ο κόντε Νικόλαος Σολωμός και μητέρα του η υπηρέτριά τους Αγγελική Νίκλη. Ο πατέρας του καταγόταν από οικογένεια Κρητικών προσφύγων που ζούσαν νότια της Σητείας. Μετά την κατάληψη της Κρήτης από τους Οθωμανούς, εγκαταστάθηκαν στην Ζάκυνθο. Η καταγωγή της μητέρας του ήταν από τη Μάνη.

Σε πολύ μικρή ηλικία έμεινε ορφανός και το 1808 έφυγε για σπουδές στην Ιταλία (συνήθεια των Επτανησίων ευγενών), με τη εποπτεία του Ιταλού δασκάλου του Rossi. Επτά χρόνια αργότερα πήρε το απολυτήριο από το λύκειο της Κρεμόνα και γράφτηκε στο πανεπιστήμιο της Πάβια, από όπου πήρε το πτυχίο της Νομικής. Παράλληλα με τη Νομική (δεν τον ικανοποιούσε), άρχισε να γράφει στίχους στην Ιταλική γλώσσα, ενώ ήρθε σε επαφή με διαπρεπείς φιλοσόφους, φιλολόγους και αξιόλογους λογοτέχνες της εποχής.

Το 1818 επέστρεψε στη Ζάκυνθο και παρέμεινε εκεί για 10 χρόνια. Από εκεί παρακολούθησε τη γέννηση και το ξέσπασμα της Ελληνικής επανάστασης. Μη γνωρίζοντας να γράφει στα ελληνικά , βοηθήθηκε από τον Σπυρίδωνα Τρικούπη (γνωστό ιστορικό) και άρχισε να μελετάει συστηματικά τα δημοτικά τραγούδια, την κρητική λογοτεχνία και τη νεοελληνική λογοτεχνία της δημοτικής γραφής. Στη Ζάκυνθο άρχισε να γράφει τα πρώτα του αξιόλογα στιχουργήματα στα ελληνικά.

Τον Μάιο του 1823, σε μία περίοδο έξαρσης της Ελληνικής επανάστασης, έγραψε το εκτεταμένο ποίημα “Ύμνος εις την ελευθερία”. Οι δύο πρώτες στροφές του μελοποιήθηκαν από τον Νικόλαο Μάντζαρο, αδελφικό του φίλο και έγιναν ο Εθνικός Ύμνος της Ελλάδας και της Κύπρου.

Η έξοδος του Μεσολογγίου, την Κυριακή των Βαΐων του 1826 συγκλόνισε τον ποιητή. Οι “Ελεύθεροι Πολιορκημένοι” θα τον ακολουθούν σε όλη τη διάρκεια της ποιητικής του δημιουργίας. Τότε συνέγραψε ένα λυρικό ποίημα για τον θάνατο του Λόρδου Byron και τα: “Η καταστροφή των Ψαρών”, “Η φαρμακωμένη”, “Ο Λάμπρος”, “Ο Κρητικός”, “Ο Πορφύρας”.

Στα τέλη του 1828 εγκαταστάθηκε μόνιμα στην Κέρκυρα. Η πρωτεύουσα των Επτανήσων ήταν και το πνευματικό κέντρο των νησιών. Σχεδόν απομονωμένος συνέχισε την συγγραφή των ποιημάτων του. Δεν πήγε ποτέ στην ελευθερωμένη πλέον Ελλάδα, γιατί «δεν εσυνηθούσε να θεατρίζει στο εθνικό του φρόνιμα, αλλά μεσ’ το άγιο βήμα της ψυχής».

Βιβλίων Γη

Στις 3 Φεβρουαρίου του 1849 τιμήθηκε με τον “Χρυσό Σταυρό του Σωτήρος”, επειδή με την ποίησή του, ξεσήκωσε το αίσθημα του λαού για αγώνα και εθνική ανεξαρτησία. Πέθανε στις 9 Φεβρουαρίου του 1857 στην Κέρκυρα ύστερα από εγκεφαλικό επεισόδιο. Το 1865 τα οστά του μεταφέρθηκαν στη Ζάκυνθο και τοποθετήθηκαν στον τάφο του Κάλβου. Η ημερομηνία του θανάτου του 9 Φεβρουαρίου, έχει οριστεί ως η “Παγκόσμια Ημέρα Ελληνικής Γλώσσας”.

Μαρία Σιταρίδου-Τρουλάκη

Σχετικά Άρθρα