Ουμπέρτο Έκο: Έξι χρόνια από τον θάνατο του.

Ουμπέρτο Έκο

Ο ΟΥΜΠΕΡΤΟ ΕΚΟ (1932-2016) γεννήθηκε στις 5 Ιανουαρίου στην Αλεσάντρια της Ιταλίας και πέθανε σαν σήμερα στις 19 Φεβρουαρίου 2016. Αρχικά σπούδασε Νομική και μετά Μεσαιωνική Φιλοσοφία και Λογοτεχνία. Από το 1962 έως το 1971 ο Έκο ανέπτυξε τη δική του θεωρία στη Σημειολογία και το 1966 έγινε καθηγητής της Σημειολογίας στο Μιλάνο πρώτα και αργότερα στο Πανεπιστήμιο της Μπολόνια. Από το 1988 ήταν πρόεδρος του Διεθνούς Κέντρου Μελετών Σημειωτικής στο Πανεπιστήμιο του Σαν Μαρίνο.

Γράφει η Μαρία Σιταρίδου-Τρουλάκη

Μέσα στη δεκαετία του ’70, άρχισε να γράφει μυθιστορήματά , με πρώτο ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥ ΡΟΔΟΥ, που τιμήθηκε με το Ιταλικό βραβείο Strega το 1981 και με το Γαλλικό Medicis Etranger το 1982. Ακολούθησαν το ΕΚΚΡΕΜΈΣ ΤΟΥ ΦΟΥΚΏ και ΤΟ ΚΟΙΜΗΤΉΡΙΟ ΤΗΣ ΠΡΆΓΑΣ.

Ο Ουμπέρτο Έκο συστήθηκε μόνος στο κοινό του και στον ευρύτερο κόσμο μέσα από τα λόγια του:

  • Γεννήθηκα στην πόλη που όλοι την ξέρουν για τα καπέλα Borsalino.
  • Μη θεωρήσεις ποτέ δεδομένο πως η Ιταλία είναι μία χώρα διανοουμένων. Το γεγονός ότι ο Ραφαήλ και ο Μιχαήλ Άγγελος είναι από εδώ, δε σημαίνει πραγματικά τίποτα.
  • Οι Ευρωπαίοι, ενώ έχουν την πολυτέλεια να βλέπουν καθημερινά μεσαιωνικά κτίρια και μνημεία, δεν ενδιαφέρονται καθόλου για το Μεσαίωνα. Τα πιο ενδιαφέροντα γράμματα που λαμβάνω σχετικά με αυτή την περίοδο είναι από μέρη όπως η Ινδιανάπολη.
  • Ο πατέρας μου ήταν λογιστής και ο πατέρας του είχε τυπογραφείο. Ο πατέρας μου ήταν ο πρώτος από 13 αδέρφια και εγώ ο πρώτος του γιος. Το πρώτο μου παιδί ήταν αγόρι και το πρώτο δικό του παιδί, επίσηςαγόρι. Γενικά η οικογένειά μας θυμίζει λίγο τη βυζαντινή αυτοκρατορία. Ο εγγονός μου είναι ο δελφίνος.
Ουμπέρτο Έκο
  • Ο πατέρας μου έτρεφε τεράστια αγάπη για τα βιβλία, ήδη από τα παιδικά του χρόνια. Η οικογένειά του με δυσκολία τα έβγαζε πέρα και συνήθιζε να διαβάζει στα γρήγορα, ό,τι έβρισκε στους πάγκους των πωλητών, μέχρι να του κάνουν παρατήρηση και να αναγκαστεί να φύγει. Εκτιμούσα πάρα πολύ την επιμονή του στην όποια αναζήτηση βιβλίων.
  • Όταν ο παππούς μου συνταξιοδοτήθηκε, ασχολήθηκε πολύ με το διάβασμα αλλά και με το εμπόριο βιβλίων. Στο σπίτι μας έβρισκες παντού σπάνιες εκδόσεις. Ήταν και τα πρώτα βιβλία που έπεσαν στα χέρια μου. Όταν πέθανε, το 1938, πολύ από τους πελάτες του δεν αναζήτησαν ποτέ τις παραγγελίες τους και έτσι βρέθηκα με αρκετές κούτες βιβλίων.(πάνω από 30000 τόμοι στο σπίτι του στο Μιλάνο.
  • Όσους φανταστικούς χαρακτήρες και αν επινοήσεις, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, θα συνδεθούν με εμπειρίες και μνήμες.
  • Οι ήρωες γεννιούνται κατά λάθος. Στην πραγματικότητα όλοι επιθυμούν να είναι δειλοί και τίμιοι.
  • Αυτό που με ελκύει στην αστυνομική λογοτεχνία είναι το γεγονός πως θέτει το βασικότερο ερώτημα της φιλοσοφίας: Ποιος τα έκανε όλα αυτά;
Βιβλίων Γη
  • Κάθε φορά που ξεκινάω ένα βιβλίο, νιώθω πως πρέπει να εκτίσω μία ποινή φυλάκισης 2 ετών. Κάθε βιβλίο είναι σαν ένα παιδί. Πρέπει πρώτα να του δώσεις ζωή, μετά να το φροντίσεις και μόνο τότε θα μπορέσει να μιλήσει από μόνο του και να κάνει τα πρώτα του βήματα.
  • Ένα καλό βιβλίο είναι πάντοτε εξυπνότερο από το συγγραφέα του. Μιλά για πράγματα που ο ίδιος δε θα έκανε ποτέ.

Μαρία Σιταρίδου-Τρουλάκη

Σχετικά Άρθρα