Largo, Γιάννης Μπαλαμπανίδης

Largo

Γράφει η Μαρία Σιταρίδου-Τρουλάκη

Largo είναι ένας πολύ αργός μουσικός ρυθμός που αντιστοιχεί σε 40 έως 60 χτύπους του μετρονόμου το λεπτό. Largo είναι και ένα βιβλίο με 15 αυτοτελείς ιστορίες διαφορετικές μεταξύ τους, με κοινή συνισταμένη όμως, την έννοια του χρόνου, υπαρκτού ή ιδεατού. Πρόκειται για το πρώτο λογοτεχνικό διαπιστευτήριο του Γιάννη Μπαλαμπανίδη.

Ο κύριος Μπαλαμπανίδης, όντας νομικός και διδάκτορας Συγκριτικής Πολιτικής του Παντείου, αποπειράται να αναμετρηθεί ως πεζογράφος στα λογοτεχνικά δρώμενα με διάθεση κρυφή και φανερή. Η πρώτη διάκριση ήρθε σύντομα, το 2021, με το βραβείο πρωτοεμφανιζόμενου πεζογράφου “Μένης Κουμανταρέας”.

Τι είναι όμως το Largo; Είναι ένα βιβλίο με δεκαπέντε απρόβλεπτα κείμενα, κάποια με γρήγορη ροή χωρίς τελείες, “με μια ανάσα” και κάποια άλλα, τρυφερά, συναισθηματικά, όλα όμως λίγο έως πολύ, φλερτάρουν με το παράδοξο. Ιστορίες που διαδραματίζονται στο παρόν, στο παρελθόν και στο μέλλον, αφηγούνται αναμνήσεις, ζωές πραγματικές και φανταστικές, με διάθεση στοχασμού για την επίδραση του χρόνου στις ζωές μας. Ο χρόνος στις διαφορετικές ιστορίες του βιβλίου λειτουργεί μόνο σαν κρίκος συνδετικός για να τις “δέσει” σε ένα σύνολο πονήματος.

Largo

Χρόνος που βιάζεται και αργεί.

Χρόνος που συστέλλεται και διαστέλλεται.

Χρόνος εκκίνησης και τερματισμού.

Χρόνος κρυφός και φανερός.

Αξιοπερίεργο είναι το διαφορετικό ύφος γραφής της κάθε ιστορίας καθώς και οι αλλοπρόσαλλοι χαρακτήρες που κινούνται στα όρια του τραγικού και φανταστικού και παρασύρουν τον αναγνώστη σε στοχαστική σκέψη, σε συγκίνηση, αλλά και στην απόλαυση του παιχνιδιού των λέξεων. Ανάμεσα στα χτυπήματα του μετρονόμου, ο συγγραφέας καταφέρνει να χωρέσει ολόκληρες ζωές παίζοντας με την διαστολή του χρόνου.

Tο ελληνικό καλοκαίρι τα μεσημέρια, τότε δηλαδή που μετά το φαγητό όλοι κρύβονται στις κάμαρες για ύπνο προφυλαγμένοι από τον καυτό ήλιο που μεσουρανεί, είναι εκείνη η μαγική ώρα που ό,τι είναι στέρεο λιώνει και εξαερώνεται

Αμφισβητεί την έννοια του παρόντος χρόνου και πλάθει ζωές ονειρικά μελλοντικές.

Το ύφος της γραφής του μεταπηδά από το ρεαλιστικό στο παράδοξο, περιγράφοντας με ευκολία την δύναμη και θέληση για ζωή καθώς και τη στοχευμένη παραίτηση. Οι ήρωες του, δεξιοτεχνικά ψυχογραφημένοι, ταλανίζονται από προβλήματα υπαρκτά αλλά και του μυαλού, και κάπου εκεί ανάμεσα ξεπηδά η νοσταλγία και η δροσιά του έρωτα, του τωρινού, του παρελθοντικού, αλλά και του προσδοκώμενου.

Ήρωες ευφάνταστοι, όπως ο Ιάπωνας που βιώνει τις επιθανάτιες ώρες του πάνω σε ένα απόκοσμο νησί που εξαφανίζεται σιγά-σιγά από το οπτικό του πεδίο και από τον χάρτη, ή οι κάτοικοι μιας πόλης που σιγά-σιγά πετρώνουν αναίτια και βυθίζονται στην αέναη ακινησία. Ο υπάλληλος που νιώθει πώς πεθαίνει, αλλά συνεχίζει να εργάζεται επειδή θεωρεί πως “έτσι πρέπει” , ή η εταιρεία που αποδομείται και καταρρέει, με τους υπαλλήλους της όμως να μην αποχωρούν, αλλά να παραμένουν στα πόστα τους κυριευμένοι από την δύναμη της συνήθειας.

Largo

Το βιβλίο είναι “πρόκληση-πρόσκληση” για προβληματισμό για το κοινωνικό και πολιτικό γίγνεσθαι, χαρίζοντας ταυτόχρονα και αναγνωστική απόλαυση διαρκείας καθώς σε κάθε επόμενη ανάγνωσή του ανακαλύπτει ο αναγνώστης νέα επίπεδα στοχασμού επάνω σε διαχρονικά ερωτήματα.

Δεν θωπεύει τάχα εμάς τους ίδιους μια πνοή του αέρα που περιέβαλλε τους προγενέστερους; Δεν υπάρχει στις φωνές που αφουγκραζόμαστε μια ηχώ όσων σήμερα έχουν σιγήσει; Βάλτερ Μπένγιαμιν.

Εν κατακλείδι, πρόκειται για ένα πολύ ενδιαφέρον βιβλίο και αδημονούμε για το επόμενο του συγγραφέα.

Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΠΟΛΙΣ

Μαρία Σιταρίδου-Τρουλάκη

Σχετικά Άρθρα