Ο Χορός του Χάντινγκτον, Μιχάλης Πατένταλης

Ο Χορός του Χάντινγκτον

Γράφει η Σοφία Σιγάλα

Το ταξίδι ενός προαναγγελθέντος θανάτου έχει αποσκευές που δεν καθόρισαν ποτέ την πρότερη ζωή του Ρενέ. Μερικά μπουκάλια ενός πράσινου υγρού που κατευνάζει τις μυϊκές συσπάσεις, λίγες χιλιάδες λίρες, δυο επιστολές, αν και όχι επεξηγηματικές, μια χούφτα χάπια Tilcitin, και το μυθιστόρημα του Μάλκολμ Λόουρι, Κάτω από το Ηφαίστειο. Λιγοστά, μα απαραίτητα. Σαν τα τελευταία αντικείμενα που χρησιμοποιούνται στο κατευόδιο των αρχαίων -μάλλον οι ποντιακές του ρίζες αποτυπώνονται σε ένα αλλοιωμένο DNA που ψάχνει την αρχική του ταυτότητα. Και η τελευταία του αποτύπωση πάνω στη Γη ένας χορός-πόλεμος με τα χέρια: «χορευτής του θανάτου αλλά και της ζωής, σπασμός, κίνηση, σφίξιμο».

Ο Χορός του Χάντινγκτον είναι μια σύντομη χρονικά οριοθετημένη ιστορία που απλώνει μακρινά νοήματα και προσεγγίζει τη σημαντικότητα που έχει μια στιγμή μόνο της ζωής. Μια στιγμή που μπορεί να καθορίζει το μέλλον και να ακυρώσει κάθε σχέδιο ή προετοιμασία του.

Ο Ρενέ Κομνίν είναι στέλεχος του εμπορικού τμήματος μιας από τις μεγαλύτερες φαρμακοβιομηχανίες της Γαλλίας, ζει σε ένα πολυτελές διαμέρισμα στη Μονμάρτη, μαζί με τη γυναίκα του και είναι επιτυχημένος και ευτυχισμένος. Η Ζανέτ Βιονέ είναι πρίμα μπαλαρίνα της Βασιλικής Όπερας του Παρισίου, κορυφαία και μοναδική, με μέντορα τον Ρούντολφ Νουρέγιεφ. Ονειρεύεται να χορέψει έξω από τους κανόνες του κλασικού μπαλέτου και να εκφράσει με τον χορό της όσα αισθάνεται και ονειρεύεται. Ο Λαρς Βερλέν είναι ποδηλάτης  και σκοπός του είναι να βγει πρώτος στο Grand Tour του Παρισιού. Προπονείται σκληρά για να τα καταφέρει. Τρία πρόσωπα χωρίς καμία σχέση μεταξύ τους, θα συναντηθούν μια τυχαία στιγμή, για μερικά δευτερόλεπτα, και οι ζωές τους θα ενωθούν για πάντα με τον πιο παράδοξο και απίθανο τρόπο.

Ακόμη κι ένας απειροελάχιστος τριγμός στη ζωή μπορεί να είναι ο προάγγελος του θανάτου και τότε η ύπαρξη γίνεται παρελθόν.

Ο Ρενέ διαγνώσκεται με μια νευροεκφυλιστική ασθένεια,  τη Χορεία του Χάντινγκτον, για την οποία δεν υπάρχει θεραπεία. Ο χρόνος που του απομένει θα είναι επώδυνος και δραματικός βαθμιαία, έτσι αποφασίζει να εγκαταλείψει τα πάντα και να δώσει ένα τέλος αξιοπρεπές στη ζωή που έρχεται. Στο Λονδίνο θα συναντήσει τη Ζανέτ, που για τους δικούς της λόγους έχει εγκαταλείψει την καριέρα της στο Παρίσι, και γίνεται ο διαμεσολαβητής για να φτάσει με τον τρόπο που ο ίδιος θέλει στο τέλος του, χωρίς η ίδια να το γνωρίζει.

Στο μυθιστόρημα δεν υπάρχουν τραγικές σκηνές με την έννοια του αβάσταχτου δράματος και της λυρικότητας. Οι ήρωες μιας ευρωπαϊκής πόλης του 21ου αιώνα διακρίνονται για τις ορθολογικές αντιδράσεις τους, χωρίς εξάρσεις, αλλά με μια βαθιά εσωτερικότητα με την οποία προσπαθούν να διαχειριστούν αυτό που θεωρούν δεδομένο. Με κύριο χαρακτηριστικό τη μοναξιά, ανακαλύπτουν ο καθένας μόνος του όλα όσα εννόησαν κακώς, όσα θεώρησαν πολύτιμα, την αξία της ζωής και το μικρότερο μόριο του χρόνου που μπορεί να καθορίζει το μέλλον.

Ο Χορός του Χάντινγκτον

Ο Ρενέ έχει την ευκαιρία, ακόμα κι αν είναι το τελευταίο πράγμα που θα κάνει στη ζωή του, να πάρει το πεπρωμένο στα χέρια του. Ό, τι γνωρίζει πως δε θα μπορέσει να καταφέρει από εδώ και πέρα -στο μέλλον- θα το δώσει με μάχη στο παρόν. Θα γίνει χορευτής και θα ελέγξει την αρρώστια του και τις συσπάσεις που του προκαλεί στα χέρια για να νικήσει έστω και μια στιγμή. Θα αποκαθηλώσει την ασθένεια κάνοντάς τη χορογραφία.

Ο Χορός του Χάντινγκτον είναι ένα πολύτιμο μυθιστόρημα με συμπεράσματα και αλήθειες που ο αναγνώστης θα αντιληφθεί πως βιώνει και δεν καταλαβαίνει καθημερινά, ιδιαίτερα τα δύσκολα χρόνια που διανύει ο κόσμος τελευταία. Η εύκολη αναμέτρηση με τον θάνατο είναι η τελευταία διαπίστωση πως όσα θεωρούνται πολύτιμα -μια πετυχημένη δουλειά, ένας καλός μισθός, μια τέλεια εμφάνιση, δεν είναι τίποτα μπροστά στη ζωή. Και ο σύγχρονος άνθρωπος έχει χάσει την αξία του ποιοτικού βίου, βρίσκοντας υποκατάστατα στην ποσότητα.

Στέρεα οικονομική κατάσταση, άψογη εμφάνιση, αύξηση της επιρροής του στη φαρμακοβιομηχανία, επίπλαστες εκδοχές αθανασίας, που όμως είχαν γίνει για τον ίδιο το νόημα της ζωής του. Έπρεπε ο θάνατος να του χτυπήσει την πόρτα ώστε να συνειδητοποιήσει ότι το μόνο αιώνιο είναι η ανθρώπινη παροδικότητα.

Ο Χορός του Χάντινγκτον

Οι ήρωες του μυθιστορήματος έχουν ο καθένας μια θέση και έναν σκοπό στην ιστορία. Απευθύνονται σε τρεις διαφορετικούς χαρακτήρες του κύκλου της ζωής. Ο Ρενέ ξέρει από την αρχή πως θα πεθάνει και ξεφεύγει από την προκαθορισμένη ζωή του σχεδιάζοντας ένα τέλος σύμφωνα με την επιθυμία του. Η Ζανέτ εκπροσωπεί την ανθρώπινη ύπαρξη που διεκπεραιώνει ένα πεπρωμένο· στην πραγματικότητα διαμεσολαβεί για να συμβεί το μέλλον. Ο Λαρς εκφράζει την αποποιημένη ύλη, Εκείνη που αρνήθηκε ο Ρενέ μεταγγίζεται μέσα στο αίμα του αθλητή για να έχει συνέχεια.

Εικόνες μεταβατικές συνδέουν την ιστορία, με περιγραφές από τα σημαντικότερα σημεία των δύο ευρωπαϊκών πρωτευουσών, μια πολιτισμική ξενάγηση μεταξύ ρομαντικής παραδρομής και σύγχρονης θεώρησης με ήχους από τον Ύμνο της Αγάπης, της Έντιθ Πιαφ και Παραλλαγές του Γκόλντμπεργκ, του Μπαχ, έναν ζεστό καφέ στο Café de la Paix, μια βόλτα σε ένα βιβλιοπωλείο μικρό και παραδοσιακό στο Νότινγκ Χιλ και στα πολυκαιρισμένα κοστούμια του εντευκτηρίου του Βασιλικού Θεάτρου του Λονδίνου. Δομή και πλοκή σαν την τελευταία χορογραφία. Απλή μα ουσιαστική, δραματική αλλά με την αμφίεση της συνειδητότητας, ένας χορός σαν τον τελευταίο έρωτα σε ένα παλιό τετράγωνο στην οδό Σαιν Ζερμέν. Ευλύγιστη αφήγηση, εσωτερικότητα και ροή σαν ένα ρέκβιεμ. Μια ωδή στη ματαιότητα και την αξία του ποιοτικού ζην.

Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Κλειδάριθμος

Σχετικά Άρθρα