Άννα Φρανκ: In Memoriam…

Άννα Φρανκ

Γράφει η Μαρία Σιταρίδου-Τρουλάκη

Άννα Φρανκ

Στις 12 Μαρτίου 1945 η 16χρονη Άννα Φρανκ άφησε την τελευταία της πνοή

Στις 12 Ιουνίου 1929 γεννήθηκε η Ανελίζ Μαρί Φρανκ, η μικρότερη κόρη του Όττο και της Ήντιθ Φρανκ που έμελλε να γίνει πασίγνωστη από το ημερολόγιό της. Η οικογένεια Φρανκ ζούσε στα περίχωρα της Φρανκφούρτης και είχε ακόμη μία κόρη 3 χρόνια μεγαλύτερη, την Μαργκό.

Όταν οι Ναζί ανέλαβαν την εξουσία το 1933, ο Όττο Φρανκ κατέφυγε με την οικογένειά του στο Άμστερνταμ της Ολλανδίας όπου είχε επιχειρηματικούς δεσμούς και γνωριμίες. Το Μάιο του 1940 όμως, οι Γερμανοί κατέλαβαν το Άμστερνταμ και άρχισαν τις διώξεις των Εβραίων. Τον Ιούλιο του 1942 η Μαργκό, 16 ετών τότε, κλήθηκε να παρουσιαστεί σε ένα από τα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Η οικογένεια για να το αποτρέψει, κρύφτηκε σε ένα μικρό διαμέρισμα, πίσω από την επιχείρηση του πατέρα , μαζί με τέσσερις ακόμη Ολλανδούς εβραίους. Στις 4 Αυγούστου 1944, η Γκεστάπο ανακάλυψε την κρυψώνα μετά από καταγγελία ανώνυμου Ολλανδού δωσίλογου.** Στις 8 Αυγούστου τους έστειλαν στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Βέστερμποκ. Έβαλαν τους γονείς σε καταναγκαστικά έργα και τα δύο κορίτσια έγιναν εργάτριες. Στις 3 Σεπτεμβρίου 1944, η οικογένεια επιβιβάστηκε στο τελευταίο τρένο με προορισμό το Άουσβιτς-Μπίρκεναου όπου έμειναν οι γονείς και τα κορίτσια προωθήθηκαν στο στρατόπεδο Μπέργκεν-Μπέλσεν. Στις 12 Μαρτίου 1945 η Άννα Φρανκ άφησε την τελευταία της πνοή από τύφο σε ηλικία 16 ετών , τρεις ημέρες μετά τον θάνατο της αδερφής της Μαργκό, επίσης από τύφο.

Άννα Φρανκ

Η Άννα πάλεψε με δύναμη ψυχής για τη ζωή της και έζησε κάτω από απάνθρωπες συνθήκες μέχρι τον θάνατό της. Μία συμμαθήτρια της, η Nanette Konig, που ήταν κοντά της, είχε αποκαλύψει ότι, τις τελευταίες ημέρες της η Άννα έμοιαζε με σκελετό. Είχε ξυρισμένο κεφάλι, είχε πάθει ψώρα και ήταν αδύναμη.

Ήταν ένα χαρούμενο παιδί που ενηλικιώθηκε αμέσως μόλις μεταφέρθηκε στο στρατόπεδο συγκέντρωσης.

Η μητέρα τους είχε πεθάνει νωρίτερα στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Άουσβιτς από κακουχίες. Ο μόνος επιζών της οικογένειας, ο πατέρας Ότο Φρανκ, ήταν ανάμεσα σε εκείνους που απελευθέρωσε ο Σοβιετικός στρατός στο Άουσβιτς το 1945. Ένας Δανός φίλος της οικογένειας, που τους είχε βοηθήσει να κρυφτούν στο Άμστερνταμ, τον βρήκε και του παρέδωσε το ημερολόγιο που έγραφε η Άννα την περίοδο του εγκλεισμού.

Το κόκκινο ημερολόγιο με την κλειδαριά, της το είχε δωρίσει ο πατέρας της στα γενέθλια των 13 χρόνων της και είχε απομείνει στα χαλάσματα της κρυψώνας. Τα δύο χρόνια που η οικογένεια παρέμεινε κρυμμένη στο διαμέρισμα, η Άννα Φρανκ κατέγραφε στο ημερολόγιο τις σκέψεις της, τα συναισθήματα της και τις ανησυχίες της. Διαβάζοντας το ημερολόγιο, αποκαλύπτεται στον αναγνώστη η φρίκη του πολέμου μέσα από τα μάτια ενός παιδιού. Η 13χρονη ήξερε να γράφει, είχε ανεπτυγµένη κριτική σκέψη, διψούσε για ζωή και είχε φιλοδοξίες. Η τελευταία καταχώρηση της Άννας Φρανκ στο ημερολόγιο ήταν την 1η Αυγούστου 1944, τρεις ημέρες πριν από τη σύλληψη της οικογένειας. Ο πατέρας συγκλονίστηκε με τα όσα έγραφε η μικρή του κόρη.

Άννα Φρανκ

Ήξερα ότι η Άννα έγραφε ημερολόγιο…Μου πήρε πολύ χρόνο για να το διαβάσω. Όταν το έκανα, έμεινα έκπληκτος από τις βαθιές σκέψεις που είχε η Άννα…Και το συμπέρασμά μου είναι, καθώς είχα πολύ καλές σχέσεις με την Άννα, ότι οι περισσότεροι γονείς δεν γνωρίζουν πραγματικά τα παιδιά τους.

Τρία χρόνια μετά το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου το ημερολόγιο εκδόθηκε σε βιβλίο, το οποίο έγινε “σύμβολο κατά του ναζισμού”. Μεταφράστηκε σε 70 γλώσσες, πούλησε εκατομμύρια αντίτυπα και το 1955 κέρδισε το βραβείο Πούλιτζερ.

Ποιος ήταν τελικά ο προδότης;

Περισσότερα από 75 χρόνια μετά την επιδρομή των Ναζί στο κτήριο αυτό στο Άμστερνταμ, οι ερευνητές κατέληξαν στο συμπέρασμα πως είναι «πολύ πιθανόν» ο Εβραίος συμβολαιογράφος Άρνολντ Βαν ντεν Μπεργκ να κατέδωσε την οικογένεια Φρανκ, προκειμένου να σώσει τη δική του οικογένεια.

Η προσπάθεια να προσδιοριστεί η ταυτότητα του προδότη δεν είχε σκοπό να οδηγήσει στην άσκηση δίωξης, αλλά να επιλύσει ένα από τα μεγαλύτερα μυστήρια στην Ολλανδία του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.

Μαρία Σιταρίδου-Τρουλάκη

Σχετικά Άρθρα