Μονσερά Καμπαγιέ: Η Ισπανίδα υψίφωνος που αγάπησε την Ελλάδα.

Μονσερά Καμπαγιέ

Γράφει η Μαρία Σιταρίδου-Τρουλάκη

Γεννήθηκε το 1933 στη Βαρκελώνη. Το πλήρες όνομα της Μονσερά Καμπαγιέ ήταν (Maria de Montserrat Viviana Conceprión Caballé i Folch). Από νωρίς φάνηκε η καλλιτεχνική της φύση και σε ηλικία 13 ετών είπε ψέματα ότι ήταν 15 για να γίνει δεκτή στο Κονσερβατουάρ και να κάνει μαθήματα φωνητικής.

Η επαγγελματική της καριέρα ξεκίνησε το 1956 και το ρεπερτόριό της περιλάμβανε κυρίως Μότσαρτ και Στράους. Καθιερώθηκε στο διεθνές στερέωμα το 1965 με την ερμηνεία της στη «Λουκρητία Βοργία» του Ντονιτσέτι στο Κάρνεγκι Χολ. Πρώτη φορά επισκέφθηκε τη χώρα μας για μία και μοναδική παράσταση στο Μέγαρο Μουσικής (26 Απριλίου 1991) με πρωτοβουλία της Εθνικής Λυρικής Σκηνής και την Εταιρεία Φίλων της Εθνικής Λυρικής Σκηνής.

Ήδη της είχαν απονεμηθεί περισσότερες από εκατό διακρίσεις, με σημαντικότερη ίσως εκείνη της χώρας της, που έφερε τον υψηλότερο τίτλο, δηλαδή το Παράσημο της Δόνας του Τάγματος της Καθολικής Ισαβέλλας. Γοήτευσε τους Έλληνες με τη φωνή και την τεχνική της και και εκείνη φύλαξε στην καρδιά της την Ελλάδα και την Αθήνα.

Η ισπανική μου καρδιά ευχαριστεί το ελληνικό κοινό, συνήθιζε να λέει.

Η Καμπαγέ προσέφερε χρήματα για την αποκατάσταση του Gran Teatre del Liceu της γενέτειράς της Βαρκελόνης, που είχε καεί τον Ιανουάριο του 1994. Προσέφερε, όμως, και το μισό ποσό από την καθαρή είσπραξη της συναυλίας που έδωσε στο Ηρώδειο, τον Ιούλιο του 1994, για το Μουσείο της Ακρόπολης! Το συνολικό ποσόν ήταν 24.500.00 δραχμές. Τα μισά έδωσε στο θέατρο της Βαρκελόνης και τα υπόλοιπα στο Ίδρυμα «Μελίνα Μερκούρη» για το Μουσείο της Ακρόπολης. Όπως ήταν φυσικό, το γεγονός έλαβε πανηγυρικό χαρακτήρα, ενώ στην Ελλάδα ταξίδεψαν μαζί της ο υπουργός Πολιτισμού της Ισπανίας και ο δήμαρχος της Βαρκελόνης.

Πώς στέλνει μήνυμα ότι πρέπει να σπάσουν τα όρια μεταξύ της ποπ και της κλασικής μουσικής.

Το 1995 συνεργάστηκε με τον Βαγγέλη Παπαθανασίου για την παραγωγή του μουσικού άλμπουμ «Ελ Γκρέκο» και δύο χρόνια αργότερα (1997) θα συνεργαστεί και πάλι με τον Έλληνα δημιουργό για το μουσικό άνοιγμα του Παγκόσμιου Πρωταθλήματος Στίβου. Σε ένα από τα ταξίδια της στην Ελλάδα -ήλθε τον Μάιο 1997, για να παρουσιάσει τον δίσκο της με τίτλο «Friends for life»- προχώρησε σε δήλωση που αναπαράχθηκε σε όλα τα μέσα του κόσμου: «Θα είμαι πάντα τραγουδίστρια της όπερας, αλλά θα ήθελα να ξέρουν οι σημερινοί νέοι, που είναι οι πολίτες του αύριο, ότι δε είμαστε κλεισμένοι στο γκέτο της όπερας». Και συνέχισε, λέγοντας: «Είμαστε φυσιολογικοί άνθρωποι, δεν ζούμε σε κλουβιά»!

Στην παραγωγή αυτή συμμετείχε με δύο τραγούδια του και ο Βαγγέλης, ο οποίος στο ένα εξ αυτών και για πρώτη φορά τραγούδησε μαζί της. Στην καλλιτεχνική της πορεία ερμήνευσε μια τεράστια γκάμα ρόλων σε έργα των Ροσίνι, Ντονιτσέττι και Μπελίνι.

Το 1987 η φήμη της εκτοξεύτηκε όταν επιχείρησε ένα πέρασμα στην ροκ, τραγουδώντας μαζί με τον Φρέντι Μέρκιουρι των Queen το τραγούδι «Barcelona», ένα κομμάτι εμπνευσμένο από τον τόπο καταγωγής της, που έγινε ένα από τα δύο επίσημα τραγούδια των Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων του 1992. Παντρεμένη από το 1964 με τον Ισπανό τενόρο Μπερναμπέ Ματί απέκτησαν δύο παιδιά και η κόρη τους εξελίχθηκε σε σοπράνο.

Το 1999 παρουσιάστηκαν στο Ηρώδειο μάνα και κόρη ερμηνεύοντας Ντονιτσέτι, Όφενμπαχ, Μανέ, Πουτσίνι και Μπαρμπιέρι. Έγινε αποδέκτης ύψιστων τιμών και της απονεμήθηκαν παράσημα από Γερμανία, Γαλλία, Αυστρία και Ιταλία. Το 2015 καταδικάστηκε στη χώρα της για φοροδιαφυγή. Της άρεσε να συλλέγει παλιές βεντάλιες, κιμονό από την Άπω Ανατολή και λουλούδια. Η Μονσερά Καμπαγιέ έφυγε από τη ζωή στις 6 Οκτωβρίου 2018, σε ηλικία 85 ετών από λοίμωξη στη χοληδόχο κύστη.

Η δουλειά μου είναι γεμάτη πολλές προσπάθειες και προσωπική θέληση. Πάντα προσπαθώ να δείξω τον καλύτερο εαυτό μου, για να ανταποκριθώ στις προσδοκίες του κοινού και των δημιουργών. Εάν δεν το κάνω, σημαίνει ότι τους λέω ψέματα και ότι τους προσβάλλω.

Ο άνθρωπος είναι εδώ για να βοηθήσει τους άλλους, και όχι για να ζει για τον εαυτό του…

Ο σύζυγός μου συχνά μου λέει ότι πρέπει να γράψω βιβλίο για τη ζωή μου, αλλά δε νομίζω ότι θα μπορέσω να το κάνω. Οι αναμνήσεις εκφράζονται στην ομιλία, και η ζωή δεν είναι μόνο ασπρόμαυρη.

Μονσερά Καμπαγιέ
*Πηγές από διαδίκτυο.

Μαρία Σιταρίδου-Τρουλάκη

Σχετικά Άρθρα