Μάρω Δούκα, Να είχα, λέει, μια τρομπέτα

Βιβλίων Γη

Γράφει και προτείνει η Μαίρη Κόντζογλου

Χθες, αργά τη νύχτα, τέλειωσα το βιβλίο της Μάρως Δούκα «Να είχα, λέει, μια τρομπέτα», εκδόσεις ΠΑΤΑΚΗΣ.

Δε ξέρω τι να πρωτοπώ… Κατ’ αρχάς, ότι την αγαπώ και την παρακολουθώ σαν συγγραφέα, τη θαυμάζω και ως προσωπικότητα. Κάθε της βιβλίο είναι και μία άλλη «παράμετρος» της λογοτεχνίας. Το τελευταίο «Να είχα λέει μια τρομπέτα» κινείται εξ ολοκλήρου στον χώρο του ονείρου, έξοχο έργο, μαγικού ρεαλισμού. … η Κάκια ήταν πειραγμένη που την πρόσβαλε και την είπε κακόφωνη, σηκώθηκε από την πλακούρα, πήγε προς την αμυγδαλιά, την τίναξε, πέσανε καμιά δεκαριά αμύγδαλα, βρήκε μια πέτρα και άρχισε να τα τσακίζει.

… Τον άκουγα κι ήταν σαν αντίλαλος από μακριά η φωνή του, σαν μια νουβέλα με οικογενειακές ατασθαλίες και ακαταστασίες που θα μπορούσε να την έχει γράψει κάποιος παλιός αλλά και κάποιοι νεότεροι του ανάλαφρου ρεαλισμού.

Και υπόγειο χιούμορ που κάποιες φορές γίνεται πίδακας.

… η Κάκια ήταν πειραγμένη που την πρόσβαλε και την είπε κακόφωνη, σηκώθηκε από την πλακούρα, πήγε προς την αμυγδαλιά, την τίναξε, πέσανε καμιά δεκαριά αμύγδαλα, βρήκε μια πέτρα και άρχισε να τα τσακίζει.

Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πατάκης

Σχετικά Άρθρα