Ο Ιούλιος της Αργυρώς Μαργαρίτη

Βιβλίων Γη

Γράφει η Αργυρώ Μαργαρίτη

Δεν το συζητώ. Ο πιο αγαπημένος μήνας του χρόνου. Καλοκαίρι, θάλασσα, ήλιος, φρούτα, βραδιές στα ταβερνάκια, δίπλα στο κύμα, σε υπαίθρια μπαρ μ’ ένα ποτό στο χέρι, κορμιά μαυρισμένα κι ο έρωτας παντού, να φλερτάρει με όλους. Δεν έχω τίποτα καλύτερο: αρχίζουν οι διακοπές!

Α, ναι! Θερινά σινεμά!

Τα νησιά με περιμένουν. Οι παραλίες εξάπτουν τη φαντασία. Το λάδι μαυρίσματος να μην ξεχάσω και τσουρουφλιστώ. Γιατί ξεχνιέμαι. Το ψάθινο καπέλο δεν προσφέρει και πολλά. Απλώς προσθέτει γοητεία κι ανεμελιά.

Εφέτος αποφάσισα να απολαύσω αυτά που μου προσφέρει ο μήνας αυτός. Δεν θα εκνευριστώ με τις ατέλειωτες ουρές στο λιμάνι, δεν θα συγχυστώ με τους κρεμανταλάδες που παίζουν ρακέτες και με απειλούν με το μπαλάκι του τένις, θα ανεχτώ τα πιτσιρίκια που σκάβουν με τα φτυαράκια δίπλα μου αχρηστεύοντας με άμμο το παγωτό μου. Όλα αυτά αποτελούν το τίμημα της παραλίας, αυτής που ονειρευόμουν όλο το χειμώνα, με τις βροχές, τις λάσπες, το κρύο.

Κυρίως, όμως, δεν θα φουρκιστώ μ’ εκείνα τα αναιδέστατα κορμιά που τολμούν να εμφανίζονται χωρίς ίχνος κυτταρίτιδας, χωρίς περιττά λίπη, φορώντας μικροσκοπικά μαγιό. Θα αδιαφορήσω, θα τυλιχτώ στο παρεό μου και θα ονειρευτώ την εποχή που πρώτος αριθμός της ηλικίας μου ήταν το 2…! Ένα καλό βιβλίο χρειάζομαι, αισθηματικό κατά προτίμηση, να μπορώ να ταυτιστώ με την ηρωίδα, να ζήσω μαζί της το χάπι έντ.

Υπήρχε μια εποχή, που κάθε Ιούλιο διάβαζα δεκάδες Άρλεκιν. Ένα κάθε μέρα. Εκείνη, μια κοπέλα γύρω στα είκοσι, αγνή, αθώα, με ανεπιτήδευτη ομορφιά. Καμία σχέση με εμένα, αλλά ποσώς με ενδιέφερε. Εκείνη, ήμουν εγώ. Εκείνος πάλι, πολύ αντρουά. Με τετράγωνους ώμους, θεληματικό πηγούνι και ατσάλινη λάμψη στα μάτια. Ουδεμία σχέση με τον περί ου, αλλά και πάλι ποσώς με ενδιέφερε. Εγώ ήμουν ήδη ερωτευμένη μαζί του. Περνούσα τις βραδιές στο πύργο του, μισώντας την μελαχρινή καλλονή που απειλούσε να μου τον κλέψει. Αλλά δεν ανησυχούσα. Το τέλος ήταν προδιαγεγραμμένο. Θα τον γοήτευα με την αφτιασίδωτη ομορφιά, την αγνή καρδιά και την προειλημμένη διάθεση της συγγραφέως που ήταν πάντα με το μέρος μου.

Αξέχαστες εποχές. Οι με πληρεξούσιο ρομαντικοί  έρωτες του Ιούλη.

Βιβλίων Γη

Το καλοκαίρι είναι η πιο όμορφη εποχή του χρόνου και ο Ιούλιος είναι η καρδιά του καλοκαιριού.

Όλες μου οι αναμνήσεις είναι ταξινομημένες σε Ιούληδες.

Όταν ήμουν παιδί, ο μήνας αυτός ήταν απαρχή της ξενοιασιάς. Τα σχολεία κλειστά, τα βιβλία το ίδιο και την πρώτη του μήνα φεύγαμε για την εξοχή, κυριολεκτικά πάνω στη θάλασσα. Στήναμε τη σκηνή κάτω από τα πεύκα και τα στρώματα στην παραλία. Οι καλοκαιριάτικες αναμνήσεις μου έχουν ένα νυχτερινό ουρανό γεμάτο αστέρια και το φλοίσβο της θάλασσας για νανούρισμα.

Ύστερα ήρθε ο καιρός της εφηβείας. Το μυστήριο του έρωτα προ των πυλών. Τα βράδια παίζαμε κρυφτό. Χωρισμένοι σε ζευγάρια, αγόρια-κορίτσια, κρυβόμασταν πίσω από τους θάμνους, μόνο που κανείς δεν έψαχνε να μας βρει, αφού κανείς δεν τα φυλούσε. Εμείς κοκκινίζαμε για ένα φευγαλέο φιλί, ακούγαμε Πασχάλη… «το καλοκαίρι, μαζί πηγαίναμε στην αμμουδιά… χέρι με χέρι… και μ’ ένα αστέρι για συντροφιά…». Φτου και βγαίνω. Κρυμμένος ή άκρυφτος!

Ήταν Ιούλιος όταν έφερα στον κόσμο το πρώτο μου παιδί κι ανέβασα τις κούκλες μου στο ράφι. Τώρα, φτιάχνω μαρμελάδες, ανυπομονώ να βγουν τα σταφύλια να φτιάξω γλυκό που το φυλάω για το χειμώνα, τότε που με πιάνει απελπισία και τρώω ένα βαζάκι, μετρώντας τις μέρες ανάποδα μέχρι να ‘ρθει και πάλι ο Ιούλης.

Το παλιό όνομα του Ιούλη στους Ρωμαίους ήταν Quintilis, που θα πει «πέμπτος» γιατί αυτή ήταν η σειρά του. Όμως, μετά τη δολοφονία του Ιουλίου καίσαρα, ο Αντώνιος θέλοντας να τον τιμήσει ως αναμορφωτή του ημερολογίου (Ιουλιανό ημερολόγιο) έδωσε στον μήνα αυτό τον όνομά του. Μεγάλες γιορτές τελούντο προς τιμήν της Ήρας –η οποία όπως έχετε διαπιστώσει ήταν πανταχού παρούσα– και σε αυτές έπαιρναν μέρος και οι κυράδες και οι δούλες τους.

Οι αρχαίοι Έλληνες τον αποκαλούσαν Σκιροφοριώνα (για το πρώτο μισό) και Εκατομβαιώνα (για το υπόλοιπο). Τελούσαν σπουδαίες γιορτές, τα Αρρηφόρια ή Αρρητοφόρια, προς τιμή της Αθηνάς. Διάλεγαν μικρά κορίτσια από 7-11 χρονών, τα πήγαιναν στην αυλή του ναού που ήταν αφιερωμένος στην θεά και τα άφηναν να παίξουν τόπι.

Ο λαός μας τον προσφωνεί με πολλά ονόματα: Δευτερόλης  και Δευτερογιούλης, γιατί είναι ο δεύτερος μήνας του καλοκαιριού. Τον λένε ακόμα Αλωνάρη και Θεριστή, αναφορά στις αντίστοιχες γεωργικές εργασίες, Αηλιάτη προς τιμή του αγίου των βουνών που γιορτάζει στις 20, Φουσκομηνά ή Χασκομηνά γιατί, λέει, φουσκώνουν και χάσκουν τα σύκα, αλλά και Γυαλιστή για τα γυαλιστερά σταφύλια.

Τον Ιούλιο κλείνει ο κύκλος της φωτιάς που είχε ανοίξει με την πυροβασία των Αναστενάρηδων και τις καθαρτήριες φωτιές του Άη Γιάννη με το κάψιμο των μαγιάτικων στεφανιών. Σε μυθικούς καιρούς, μια μέρα που ο ήλιος έκαιγε και καψάλιζε τη γη, ο γιος του ο Φαέθωνας έκλεψε το άρμα κι άρχισε τις βόλτες στον ουρανό, να κάνει το κομμάτι του. Ώσπου κάηκε από το πυρ του πατέρα του. Ήταν άπειρος, βλέπετε, ένα παλικαράκι γεμάτο έπαρση. Οι καιροί αλλάζουν μα οι γέφυρες που ενώνουν πολιτισμούς παραμένουν με άλλα ονόματα. Τώρα, ένας άλλος άγιος, ένας προφήτης, πήρε το πύρινο άρμα και ανελήφθη στο φως. Ο Ηλίας.

Βιβλίων Γη

Έχει μπόλικες γιορτές ο Ιούλιος. Από την πρώτη του κιόλας γιορτάζουν οι Άγιοι Ανάργυροι και μαζί τους όποιος λέγεται Κοσμάς ή Δαμιανός, οι Αργύρηδες κι οι Αργυρούλες. (οι οποίοι το έχουν δίπορτο και γιορτάζουν και την πρώτη του Νοέμβρη). Στις 3 τιμάται η μνήμη του αγίου Υακίνθου. Δεν ξέρω ακριβώς για ποιο λόγο – η μελέτη του βίου του δε με φώτισε και πολύ- αλλά θεωρείται  ο άγιος της αγάπης και του έρωτα, αντίπαλον δέος του ξενέρωτου και ξενόφερτου Βαλεντίνου. Μεταξύ μας, πιο ωραίο είναι να γιορτάζουμε τον έρωτα στην αμμουδιά, κάτω απ’ το χρυσό του Ιούλη φεγγάρι, παρά μέσα στο κρύο και τη μουντάδα του κουτσού Φλεβάρη. Ευκαιρία, κορίτσια, να το καθιερώσουμε. Και μάλιστα, προτείνω να κρατήσουμε και τους δύο. Πώς έχουμε χειμερινό και θερινό ηλιοστάσιο; Ας έχουμε χειμερινό και θερινό… ερωτοστάσιο!

Φυσικά, δεν ξεχνάμε τη Μαρίνα στις 17 και τον Παντελή στις 27.

Κάθε μήνας έχει το φρούτο του κι ο Ιούλιος έχει για κράχτη το πεπόνι. Αυτό το κίτρινο, μυρωδάτο τόπι μας έρχεται από την Ασία. Ήταν ήδη γνωστό στην αρχαιότητα και το τιμούσαν ιδιαίτερα οι Έλληνες, οι Αιγύπτιοι και οι Ρωμαίοι. Καλλιεργούσαν μια ποικιλία που έμοιαζε με μοσχοπέπονο. Είναι καρπός συγγενικός με το κολοκύθι και το καρπούζι. Το συναντάμε σε αρκετές ποικιλίες, σχήματα και χρώματα. Το πεπόνι είναι πλούσιο σε βιταμίνη C και β καροτίνη. Περιέχει αντιοξειδοτικά και γι’ αυτό είναι σημαντικό για τη ρύθμιση της καρδιακής λειτουργίας και της αρτηριακής πίεσης. Σε πολλά μέρη του κόσμου, κυρίως στις Ινδίες, χρησιμοποιούν τους σπόρους για να βοηθήσουν τα κορίτσια που έχουν προβλήματα με τον κύκλο τους.

Επειδή είναι λιγότερο όξινο από τα περισσότερα φρούτα, προσφέρεται για υπέροχες μάσκες προσώπου. Όταν φάτε μια φέτα πεπόνι, μην πετάξετε τη φλούδα του. Ακουμπήστε τη στο πρόσωπό σας. Δροσίζει, ενυδατώνει και σφίγγει το δέρμα.

Για όσες από εσάς δεν είναι διατεθειμένες να πληρώνουν μια περιουσία σε καλλυντικά, η κρέμα που θα σας δώσω, στοιχίζει πάμφθηνα και έχει θεαματικά αποτελέσματα

Ενυδατική κρέμα από πεπόνι
5 κουταλάκια λάδι καρύδας
2 //	//	κερί μέλισσας
3 //	//	λανολίνη
1 κουταλάκι βούτυρο
1 πρέζα βόρακα
4-5 κουταλιές χυμό πεπονιού

Βάζετε τα 4 πρώτα υλικά σε μπαιν μαρί και ανακατεύετε σε χαμηλή φωτιά. Ζεσταίνετε το χυμό πεπονιού και διαλύετε μέσα τον βόρακα. Το ρίχνετε στο πρώτο μείγμα, κατεβάζετε από τη φωτιά και ανακατεύετε μέχρι να κρυώσει και να πήξει. Το χρησιμοποιείτε σε πρόσωπο και χέρια. 


Βιβλίων Γη

Εμείς βέβαια με το πεπόνι θα φτιάξουμε υπέροχες φρουτοσαλάτες ανακατεύοντας κομματάκια από διαφορετικές ποικιλίες, πασπαλίζοντας με ψιλοκομμένα φυλαράκια δυόσμου και μια στριφογυριστή κλωστή από μέλι.

Ένας ακόμα εντυπωσιακός τρόπος σερβιρίσματος είναι ο εξής: διαλέξτε ένα πεπόνι μικρό και στρογγυλό. Κόψτε το καπάκι και αδειάστε προσεχτικά το περιεχόμενο που θα το λιώσετε στο μούλτι. Ετοιμάστε ένα ποτήρι ζελέ κεράσι ή φράουλα (μας ενδιαφέρει το κόκκινο χρώμα) και ανακατέψτε με 1½ ποτήρι αλεσμένης σάρκας. Γεμίστε το πεπόνι και κλείστε με το καπάκι. Αφήστε στο ψυγείο μέχρι να πήξει.

Όταν το βγάλετε στο τραπέζι, αφαιρείτε το καπάκι και κόβετε προσεχτικά σε χοντρές φέτες.

Μπορείτε ακόμη να γεμίσετε το άδειο πεπόνι με παγωτό που θα πάρετε έτοιμο ή θα φτιάξετε μόνες σας. Σε αυτή την περίπτωση διαλέγετε πεπονάκια μικρά που θα κόψετε στη μέση και το κάθε μισό θα είναι και το μπολ για το παγωτό σας.

Έτυχε σε κάποιο σπίτι να μου σερβίρουν γρανίτα πεπόνι μέσα σε μικρό πεπόνι, διακοσμημένο με χρωματιστά καλαμάκια. Εντυπωσιακό, στ’ αλήθεια.

Αυτό το καλοκαίρι πρέπει να το γεμίσουμε με αναμνήσεις, να μας τρέφουν και να μας κάνουν να αναπολούμε ολόκληρη τη χρονιά. Θα μαζέψουμε βότσαλα χρωματιστά, θα τα γυαλίσουμε με άχρωμο βερνίκι για να τα κολλήσουμε γύρω από ένα καθρέφτη. Εκεί θα κοιταζόμαστε και μέσα του, σαν τη μάγισσα του παραμυθιού, θα βλέπουμε τη θάλασσα, τον ήλιο και τα όνειρα που κάναμε αυτόν τον Ιούλη.

                                                        

Σχετικά Άρθρα